Bugün 21 Ağustos, cuma.

ACT’in bir kavramı da “kabul” ama bu kelime çoğu zaman yanlış anlaşılıyor. Kabul etmek, “sorun yok” demek değil. Pes etmek de değil. Kabul, bir duyguyla savaşmayı bırakmak demek onunla aynı odada durabilmek, onu kovmaya çalışmadan.

Şunu fark ettim geçenlerde: kaygı hissettiğimde ilk refleksim onu itmek oluyor. “Bunu hissetmemeliyim,” “sakin olmalıyım,” diye kendimi zorluyorum. Ama tuhaf bir şekilde, bir duyguyu itmeye çalıştıkça o duygu büyüyor sanki daha çok yer kaplamak istiyor.

Psikolojide buna “deneyimsel kaçınma” deniyor istemediğimiz duygu, düşünce ya da hisleri uzaklaştırmaya çalışma eğilimi. Kısa vadede rahatlatıcı gelse de, uzun vadede tam tersi etki yapıyor: duyguyla mücadele, o duyguyu besliyor.

Kabul ise farklı bir yol öneriyor: duyguyu hissettiği yerde bırakmak. “Şu an kaygılıyım” demek, “kaygılı olmamalıyım” demekten çok farklı bir yer. Birincisi bir gözlem, ikincisi bir savaş ilanı.

Bugün deneyebileceğiniz küçük bir şey: rahatsız edici bir duygu geldiğinde, onu kovmaya çalışmadan sadece adlandırmak olabilir. “Şu an içimde bir kaygı var” ya da “şu an bir üzüntü hissediyorum.” Sadece bu itmeden, açıklamadan, düzeltmeden.

Ben bugün bunu deneyeceğim, özellikle tez sürecinin getirdiği o tanıdık gerginlikle karşılaştığımda.

İyi ki buradasınız.

Sevgiyle,

Selin

Not: Bu paylaşım bilgilendirme amaçlıdır, terapi ya da profesyonel destek yerine geçmez. Zorlandığınız bir konu varsa bir uzmana danışmanızı öneririm.

Bugün 20 Ağustos, perşembe.

Tez konum umut olduğu için, son zamanlarda literatürde epey vakit geçiriyorum bu kavramla ve fark ettim ki günlük dilde kullandığımız “umut” ile psikolojideki “umut” birbirinden epey farklıymış.

Psikolog Rick Snyder’a göre umut, sadece iyimser bir bekleyiş değil. İki bileşenden oluşuyor: birincisi, hedefe giden bir yol bulabileceğine dair inanç (“pathways thinking”) ikincisi, o yolda ilerleyecek gücün olduğuna dair inanç (“agency thinking”). Yani umut, hem “bir yol var” hem de “o yolu ben yürüyebilirim” demek aslında.

Bunu okuyunca şunu fark ettim: bazen kendimi umutsuz hissettiğimde, aslında sorun hedefin kendisinde değilmiş yol bulamadığımı ya da o yolu yürüyecek gücüm olmadığını düşündüğüm içinmiş. İki bileşenden biri eksik kaldığında, umut da eksiliyor.

İyi haber şu: umut, sabit bir kişilik özelliği değil, geliştirilebilir bir beceri. Küçük hedefler koymak, birden fazla yol düşünmek (“bu olmazsa, şunu deneyebilirim”), geçmişte zorlukları nasıl aştığını hatırlamak, bunların hepsi umudu besliyor.

Bugün küçük bir egzersiz önerebilirim: aklınızdaki bir hedefi düşünün, sonra ona giden en az iki farklı yol yazın. Tek yol göründüğünde umut kırılgan oluyor; birden fazla yol olduğunu görmek bile rahatlatıcı bir etki yaratıyor.

Ben bugün kendi tez sürecimde bunu deneyeceğim, tek bir plana bağlı kalmak yerine, alternatif yollar da düşünerek.

İyi ki buradasınız.

Sevgiyle,

Selin

Not: Bu paylaşım bilgilendirme amaçlıdır, terapi ya da profesyonel destek yerine geçmez. Zorlandığınız bir konu varsa bir uzmana danışmanızı öneririm.

Selam,

Uzun zamandır bu mikrofonun karşısına geçmemiştim. Geçtiğimde de elimde hep bir kitap vardı, bir karakterin yasını tutuyor ya da sevincine ortak oluyordum. Başkalarının hikâyeleri üzerinden kendi hayatıma bakıyordum sanki.

Bu kez farklı. Yeni bölümde ilk kez doğrudan kendi gündelik hayatımdan konuşuyorum: taşıdığım zorluklardan, beni ayakta tutan küçük kolaylıklardan ve hiç planlamadan karşıma çıkan güzelliklerden.

Bölümü buradan dinleyebilirsiniz:

🎧 Spotify: burada

▶️ YouTube: burada

Bu bölümü dinledikten sonra siz de kendi gününüzün hangi anlarında zorluk, kolaylık ve güzellik bulduğunuzu düşünürseniz, benimle paylaşmaktan çekinmeyin.

💌selinguler@andakadin.com

Sevgiyle,

Selin

Bu topluluğu kurduğum günden bu yana, her alım öncesinde ve sonrasında benzer sorularla karşılaşıyorum. Kimi zaman bir mesajla, kimi zaman bir yorumla soruluyor bu sorular; ama hepsinin özünde aynı merak var: “Bu alım nasıl işliyor, ben ne zaman içindeyim?” Bu yazıyı, o soruların hepsine tek bir yerden, açık ve net cevap verebilmek için kaleme aldım.

Neden Toplu Alım Yapıyorum?

Ânda Kadın ve Ân Kitap Kulübü’ne dair en çok sorulan sorulardan biri bu: “Alımlar nasıl yapılıyor, kimler alınıyor, ben ne zaman alınacağım?” Bu yazıyı, bu soruların hepsine birden, en açık haliyle cevap verebilmek için yazıyorum.

Önce en temel noktayı söylemek istiyorum: bu topluluğa gelişigüzel bir şekilde insan almıyorum. Kimin ne zaman, hangi sırayla katılacağı rastgele belirlenmiyor. Her alım, belli bir düşünceyle, belli bir düzenle yapılıyor.

Bunun sebebi: bu topluluğu kurarken aklımda olan şey, mümkün olan en çok kadına dokunabilmekti. Sadece hızlı davranan ya da doğru zamanda doğru yerde olan birkaç kişiye değil; bu alanı merak eden, bu alana ihtiyaç duyan herkese bir kapı açık tutmak istedim. Bunu yapabilmenin tek yolu da rastgele değil, planlı bir alım sistemi kurmaktı.

Kontenjan Neden Sınırlı?

Ânda Kadın ve Ân Kitap Kulübü’nün büyümesini kontrolsüz bırakmıyorum. Bunun nedeni dışlayıcı olmak değil, tam tersi bu buluşmaların niteliğini, samimiyetini ve içindeki paylaşım alanını koruyabilmek. Bir grup ne kadar büyürse, her bir kişinin sesi o kadar geriye düşer. Ben burada herkesin kendini duyulmuş hissettiği bir alan kurmaya çalışıyorum, bu yüzden kontenjanı bilinçli olarak sınırlı tutuyorum.

Alımlar Nasıl İşliyor?

Hemen her buluşmanın ardından (bazı buluşmalarda olmayabilir), doğal bir hareketlilik oluşuyor. Bazı katılımcılar yoğunluk, mevsimsellik, hayatındaki değişimler ya da sadece o dönem başka bir şeye öncelik vermek gibi sebeplerle bir süre pasife düşüyor. Bu son derece doğal bir şey; herkesin hayatında gel-gitler oluyor ve ben bunu bir “ayrılık” olarak görmüyorum.

İşte tam bu noktada alım mantığım devreye giriyor: her buluşmanın ardından listeyi tek tek gözden geçiriyorum. Pasife düşmüş olan kişileri belirliyor ve listeden çıkarıyorum. Kaç kişi çıkmışsa, o kadar kontenjan açılmış oluyor demektir.

Ardından bu kadar kontenjanı Instagram hesaplarımdan duyuruyorum. Duyurunun hemen ardından formu açacağım saati de paylaşıyorum, böylece herkes formun ne zaman aktif olacağını önceden biliyor ve o saatte hazır oluyor. Belirlenen saatte formu açıyorum ve katılımı buradan alıyorum.

Bu sistem sayesinde:

• Kontenjan hep dengeli ve gerçek ihtiyaca göre açılıyor,

• Herkes aynı anda, aynı saatte forma ulaşma fırsatı buluyor,

• Hiç kimse rastgele ya da “tanıdık” olduğu için öne geçmiyor,

• Topluluğun büyüklüğü, buluşmaların ruhunu bozmayacak şekilde kontrol altında kalıyor.

Forma Nereden Ulaşabilirim?

Alım duyurusu yapıldıktan ve belirlenen saat geldikten sonra form, web sitem üzerinden ve Instagram (@andakadin, @ankitapkulubu ve @gulersselin) hesaplarımın profil biyografisindeki linkten ulaşılabilir hale geliyor. Duyuruyu kaçırmamak için Instagram hesaplarımı takip etmenizi öneririm. Çünkü alım anları önceden ilan ediliyor, ama form yalnızca belirtilen saatte açılıyor.

Ayrıca burada da formun linki mevcut, açıldığı zaman dilimini duyurduğumda direkt erişebilirsiniz. — Ânda Kadın Topluluğu & Ân Kitap Kulübü | Adana (Yüz yüze) Katılım Formu

Aktif ve Pasif Üyelik Ne Anlama Geliyor?

Aktif üyelik, o dönem buluşmalara katılım gösteren kişileri; pasif üyelik ise bir süredir katılım göstermeyen kişileri tanımlıyor. Pasife düşmek bir cezalandırma ya da dışlama değil; sadece o kontenjanın, o an için topluluğa daha aktif şekilde dahil olmak isteyen birine devredilmesi anlamına geliyor.

Hayatınız sizi tekrar bu alana getirdiğinde, yeni bir alım duyurusu yapıldığında formu doldurarak yeniden aramıza katılabilirsiniz.

Sadece Ânda Kadın’a mı Katılmış Oluyorum?

Bu sorunun cevabı hayır. Ânda Kadın’a katıldığınızda, aslında tek bir kapıdan değil, bu çatının altındaki bütün alanlardan içeri girmiş oluyorsunuz. Ânda Kadın’a katılımınızla birlikte doğrudan Ân Kitap Kulübü’nün de bir parçası oluyorsunuz ve topluluk içinde gerçekleşen diğer buluşmalara, etkinliklere de erişebiliyorsunuz.

Yani tek bir formla, tek bir alımla; okumaya, sohbete, paylaşıma ve bir aradalığa açılan bütün alanların içinde yer almış oluyorsunuz.

Bu Sistemi Neden Bu Şekilde Kurdum?

Çünkü bu topluluk benim için bir sayı meselesi değil, bir temas meselesi. Kaç kişiye ulaştığımdan çok, ulaştığım her kişiyle ne kadar gerçek bir bağ kurabildiğim önemli. Gelişigüzel, kuralsız bir alım sistemi bu dengeyi bozar; kimisi hep kapıda kalır, kimisi hiç fark edilmeden içeri girer. Ben bunun yerine herkesin görüldüğü, sırasının bilindiği ve emeğinin karşılıksız kalmadığı bir yapı istedim.

Bu yazı, aklınıza gelebilecek soruların çoğuna cevap olsun istedim. Yine de aklınızda netleşmeyen bir şey kalırsa, benimle her zaman iletişime geçebilirsiniz.

💌selinguler@andakadin.com

Sevgiyle,

Selin

Bu kulüpte seçtiğim kitaplarda bilinçli bir tercihim var: Türk edebiyatını önceliklendiriyorum. Çünkü kendi dilimizin, kendi topraklarımızın sesini taşıyan eserlerin daha çok okunmasını, daha çok konuşulmasını istiyorum.

Katılım, küçük bir taahhüt ücreti karşılığında oluyor. Bu, aramızdaki bir söz gibi düşünülebilir: o ayki kitabı okumayı, o saati kendine ayırmayı önceliklendirmeniz için. Katılamadığınız buluşmaları da kaçırmıyorsunuz, çünkü her seansı kayıt altına alıyorum.

İlerleyen süreçte, yoğunlaştığımız şehirlerde yüz yüze de buluşabiliriz. Belki bir gün aynı masada, aynı kitabı elimizde tutarak.

Sadece Kitap Konuşmuyoruz
Ân Kitap Kulübü’nde yaptığımız şey, klasik bir kitap sohbetinin ötesinde.
Benim yaklaşımım edebiyat + psikoloji = bibliyoterapi.

Bir karakterin yaşadığı kaybı konuşurken, aslında kendi kayıplarımıza da dokunuyoruz. Bir cümlenin bizi neden durdurduğunu sorguladığımızda, çoğu zaman o cümlenin içimizdeki bir yeri işaret ettiğini fark ediyoruz. Kitaplar burada bir amaç değil, bir kapı; kendimize, birbirimize ve içimizde biriken şeylere açılan bir kapı.
Psikoloji alanındaki birikimimi (tez çalışmam, terapötik okuma pratiklerim, grup facilitasyon deneyimim) bu buluşmalara taşıyorum. Ama bu bir terapi seansı değil; sohbetin, paylaşımın, birlikte düşünmenin gücüne inanan bir alan. Önce siz anlatırsınız, biz dinleriz; sonra ben bir çerçeve, bir bakış açısı sunarım. Makaleler, eleştiriler, bilimsel araştırmalarla desteklerim.
Yani buraya sadece bir kitabı konuşmaya değil, kendinle biraz daha tanışmaya da geliyorsunuz.

Aramıza katılmak isterseniz, aşağıdaki formu doldurmanız yeterli. Daha detaylı bilgili formda yer alıyor.
Sizi bekliyorum.

Katılım Formu → İşte burada!

Sevgiyle,
Selin

Bu kulübü Ocak 2026’da, Adana’da, küçük bir masanın etrafında toplanan kimseler kurdum. O ilk buluşmada fark ettiğim şey şuydu: bir kitabı konuşmak aslında bir bahaneydi, asıl konuştuğumuz şey kendimizdik. Sayfaların arasında biriken sessizlikler, cümlelerin arasında sakladığımız hikâyeler bir araya geldiğinde ortaya bambaşka bir şey çıkıyordu.

Yıllardır kadın ve çocuk çalışmalarının içindeyim. Ânda Kadın’da, Küçük Ân’lar’da hep aynı önceliği taşıdım: kadınların kendilerine dönebileceği, yargılanmadan, aceleye getirilmeden var olabileceği alanlar kurmak. Ân Kitap Kulübü de bu emeğin bir devamı oldu — kadınları önceliklendiren, okumayı bir kaçış değil bir dönüş yolu olarak gören bir topluluk.

Online kısmı ise bana gelen sayısız istek üzerine doğdu. Adana dışından, farklı şehirlerden, hatta farklı ülkelerden kadınlar “biz de olmak istiyoruz” dedi. Bu talep beni çok duygulandırdı, çünkü demek ki bu ihtiyaç sadece bir şehre ait değilmiş. Böylece Ân Kitap Kulübü, aynı sıcaklığı ve derinliği taşıyarak, ekranların ardından da bir araya gelmeye başladı.

Her ay okuyacağımız kitabı önceden buradan ve @ankitapkulubu’nden duyuruyorum, böylece herkes kendi hızında hazırlanabiliyor. Bilet alan herkese, buluşmamızdan önce canlı görüşme bağlantısını mail üzerinden iletiyorum.

Süreci ve paylaşımları her zaman @ankitapkulubu üzerinden de takip edebilirsin.

İyi ki buradasınız.
Sevgiyle,
Selin.

Bugün, o anların devamı geliyor.

Dördüncüsü, ağladıktan sonra utanmadığım ilk seferdi. Öncesinde gözyaşı bende hep bir “toparlan artık” telaşıyla anılırdı. O gün fark ettim ki ağlamak, çökmek değilmiş, sadece içeriden bir şeyin dışarı çıkma yoluymuş. Utanmadan ağlayabildiğim o ilk sefer, bana kendimle yeni bir anlaşma imzalatmış gibiydi.

Beşincisi, “neden ben” sorusunun yerini sessizce “şimdi ne” sorusunun aldığı andı. Bu geçiş gürültülü olmadı. Bir gün fark ettim ki artık nedenleri aramıyorum, elimdekiyle ne yapacağımı soruyorum. Soru değişince, duruşum da değişti sanki.

Altıncısı ise, bir zamanlar dayanılmaz gelen bir günün, bugün sadece bir anı olduğunu fark ettiğim andı. O günü hatırlıyorum hâlâ ama artık beni içine çekmiyor. Sadece geçmişte kalan, taşınabilir bir anı.

Şimdi geriye dönüp bu üçüne birlikte baktığımda görüyorum ki: önce ağlamayı kendime izin verdim, sonra soruyu değiştirdim, sonra da o günün ağırlığından kurtuldum. Üçü ayrı ayrı küçük anlar gibi görünse de, aslında birbirinin üzerine kurulmuş. Utanmadan ağlayabilmek olmasaydı, soru değişmezdi belki. Soru değişmeseydi, o gün bugün hâlâ bende bu kadar ağır dururdu belki. Büyümek, galiba, tam olarak buymuş bir anın diğerine kapı aralaması, sessizce.

Bir sonraki bölümde buluşmak üzere.

Sevgilerimle,

Selin

Bazen bir cümle kuruyorsun ve o cümlenin altında, aslında yıllardır taşıdığın bir şey duruyor.

“Kırıldığım yerden büyüdüm” de öyle bir cümleydi benim için. Uzun süre büyümenin, iyileşmenin, güçlenmenin gürültülü bir şey olduğunu sandım. Meğer en çok o sessiz anlarda oluyormuş.

Bugün seninle, o sessiz anlardan üçünü paylaşmak istiyorum.

Birincisi, en çok korktuğum şeyin gerçekten başıma geldiği gündü. Beklediğim felaket kadar büyük bir çöküş değildi hissettiğim; daha çok, bir sabah uyandığımda hâlâ nefes alıyor olduğumu fark etmekti. Korkunun kendisi değil, ona rağmen devam eden o küçük, inatçı nefesti beni şaşırtan.

İkincisi, güç sandığım şeylerin aslında sadece alışkanlık olduğunu gördüğüm an oldu. Yıllarca “dayanıklıyım” diye taşıdığım bir zırhın, aslında sadece tekrar ede ede öğrendiğim bir refleks olduğunu anladım. Bu, beni zayıf hissettirmedi tuhaf biçimde — sadece daha dürüst hissettirdi.

Üçüncüsü ise kimsenin gelip beni kurtarmayacağını anladığım andı. Bu cümle ilk duyulduğunda ürkütücü gelebilir. Ama bende bıraktığı iz farklıydı: kimse gelmeyecekse, kendi elimin de yetebileceğini fark ettim. Küçük, sarsak, ama yetebilen bir el.

Bu üç an, birbirine benzemiyor. Ama hepsi aynı yerden geçiyor: kırılmanın hemen ardından gelen o ilk, sessiz fark ediş anından.

Önümüzdeki bölümlerde, geri kalan anları da birlikte açacağız.

Şimdilik, sana bir soru bırakıyorum: Sende de, kırılmanın hemen ardından gelen böyle sessiz bir “fark ediş anı” var mı?

Hemen abone olun

Bir süredir içimde bir yer boşaltıyordum, fark etmeden.

Instagram’da bıraktığım her cümle, aslında daha uzun bir şeyin kırpılmış hali gibiydi. Altı kart, bir başlık, bir renk paleti, hepsi güzeldi ama bir yerden sonra yetmedi. Söylenmemiş olan, söylenenden daha kalabalıktı.

Bu yüzden buradayım.

Burayı bir “kanal” olarak düşünmüyorum aslında. Daha çok, kapısını yavaşça araladığım bir oda gibi. İçeri girenin acele etmesine gerek yok. Burada kısa videolar, hızlı akışlar, kaydırılıp geçilen anlar yok. Sadece cümleler var. Ve cümlelerin arasında nefes alacak kadar boşluk.

Ân Stüdyo’nun kalbinde hep aynı soru yatıyor: insan neyle iyileşir? Bazen bir kitapla. Bazen bir kadının, hiç tanımadığı başka bir kadının hikâyesinde kendi hikâyesini tanımasıyla. Bazen sadece susup dinlenilmesiyle.

Ben bu soruyla uzun zamandır yaşıyorum; hem bir kadın olarak, hem psikolojiyi çalışan biri olarak, hem de yıllardır kelimelerle uğraşan biri olarak. Bu üçü bende hiç ayrı durmadı. Bir cümlenin nasıl teselli edebileceğini bilmek de, bir duygunun neden bu kadar inatçı olduğunu anlamaya çalışmak da bana aynı yerden geliyor.

Burada ne bulacaksınız?

Bazen bir kitaptan bir pasaj, ve o pasajın içimde açtığı yer. Bazen umut üzerine düşündüklerim, şu sıralar tezimin de tam ortasında olduğu bir kavram bu ve laboratuvar dışında da benimle geziyor. Bazen Ânda Kadın’da, bir atölyede, bir kadının söylediği tek bir cümle, beni günlerce düşündüren türden.

Kolay bir yazı olmayacak bazen. Rahatsız edici bir netlik taşıyabilir. Ama sahici olacak.

Eğer siz de bir yerlerde, bir kelimenin sizi tanıdığı o anı arıyorsanız, hoş geldiniz.

Ben buradayım. Yavaşça, sakince ama buradayım.