Bazen bir cümle kuruyorsun ve o cümlenin altında, aslında yıllardır taşıdığın bir şey duruyor.

“Kırıldığım yerden büyüdüm” de öyle bir cümleydi benim için. Uzun süre büyümenin, iyileşmenin, güçlenmenin gürültülü bir şey olduğunu sandım. Meğer en çok o sessiz anlarda oluyormuş.

Bugün seninle, o sessiz anlardan üçünü paylaşmak istiyorum.

Birincisi, en çok korktuğum şeyin gerçekten başıma geldiği gündü. Beklediğim felaket kadar büyük bir çöküş değildi hissettiğim; daha çok, bir sabah uyandığımda hâlâ nefes alıyor olduğumu fark etmekti. Korkunun kendisi değil, ona rağmen devam eden o küçük, inatçı nefesti beni şaşırtan.

İkincisi, güç sandığım şeylerin aslında sadece alışkanlık olduğunu gördüğüm an oldu. Yıllarca “dayanıklıyım” diye taşıdığım bir zırhın, aslında sadece tekrar ede ede öğrendiğim bir refleks olduğunu anladım. Bu, beni zayıf hissettirmedi tuhaf biçimde — sadece daha dürüst hissettirdi.

Üçüncüsü ise kimsenin gelip beni kurtarmayacağını anladığım andı. Bu cümle ilk duyulduğunda ürkütücü gelebilir. Ama bende bıraktığı iz farklıydı: kimse gelmeyecekse, kendi elimin de yetebileceğini fark ettim. Küçük, sarsak, ama yetebilen bir el.

Bu üç an, birbirine benzemiyor. Ama hepsi aynı yerden geçiyor: kırılmanın hemen ardından gelen o ilk, sessiz fark ediş anından.

Önümüzdeki bölümlerde, geri kalan anları da birlikte açacağız.

Şimdilik, sana bir soru bırakıyorum: Sende de, kırılmanın hemen ardından gelen böyle sessiz bir “fark ediş anı” var mı?

Hemen abone olun

Bir süredir içimde bir yer boşaltıyordum, fark etmeden.

Instagram’da bıraktığım her cümle, aslında daha uzun bir şeyin kırpılmış hali gibiydi. Altı kart, bir başlık, bir renk paleti, hepsi güzeldi ama bir yerden sonra yetmedi. Söylenmemiş olan, söylenenden daha kalabalıktı.

Bu yüzden buradayım.

Burayı bir “kanal” olarak düşünmüyorum aslında. Daha çok, kapısını yavaşça araladığım bir oda gibi. İçeri girenin acele etmesine gerek yok. Burada kısa videolar, hızlı akışlar, kaydırılıp geçilen anlar yok. Sadece cümleler var. Ve cümlelerin arasında nefes alacak kadar boşluk.

Ân Stüdyo’nun kalbinde hep aynı soru yatıyor: insan neyle iyileşir? Bazen bir kitapla. Bazen bir kadının, hiç tanımadığı başka bir kadının hikâyesinde kendi hikâyesini tanımasıyla. Bazen sadece susup dinlenilmesiyle.

Ben bu soruyla uzun zamandır yaşıyorum; hem bir kadın olarak, hem psikolojiyi çalışan biri olarak, hem de yıllardır kelimelerle uğraşan biri olarak. Bu üçü bende hiç ayrı durmadı. Bir cümlenin nasıl teselli edebileceğini bilmek de, bir duygunun neden bu kadar inatçı olduğunu anlamaya çalışmak da bana aynı yerden geliyor.

Burada ne bulacaksınız?

Bazen bir kitaptan bir pasaj, ve o pasajın içimde açtığı yer. Bazen umut üzerine düşündüklerim, şu sıralar tezimin de tam ortasında olduğu bir kavram bu ve laboratuvar dışında da benimle geziyor. Bazen Ânda Kadın’da, bir atölyede, bir kadının söylediği tek bir cümle, beni günlerce düşündüren türden.

Kolay bir yazı olmayacak bazen. Rahatsız edici bir netlik taşıyabilir. Ama sahici olacak.

Eğer siz de bir yerlerde, bir kelimenin sizi tanıdığı o anı arıyorsanız, hoş geldiniz.

Ben buradayım. Yavaşça, sakince ama buradayım.